กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 143 มีเจ้าของแล้ว
หวังจื้อเฉิงพอเห็นเจียงหรูอี้ สายตาก็ถูกล็อกไว้ทันที
หญิงสาวตรงหน้าสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มัดผมหางม้าสูง ใบหน้าเล็กขาวผ่องดูบอบบางอย่างยิ่งท่ามกลางผู้รอดชีวิตที่ดูเหมือนผู้ลี้ภัย
ผมยาวดัดลอนคลื่นปล่อยสยายอย่างเป็นธรรมชาติ เครื่องหน้าประณีตราวกับคนหลุดออกมาจากภาพวาด
โดยรวมแล้วเธอเหมือนภาพวาดที่งดงาม สวยจนไม่เหมือนคนจริงๆ
หลังวันสิ้นโลก นี่เป็นครั้งแรกที่หวังจื้อเฉิงได้เห็นหญิงสาวที่สะอาดสะอ้านและงดงามเช่นนี้
เขาอ้าปากค้างกว้างจนแทบเท่าปากกล่อง ตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็กลืนน้ำลายลงคอสองสามครั้ง ราวกับว่าลำคอแห้งผาก