กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวเช่อเองก็คงไม่คาดคิดว่าจะถูกคนเห็นเข้า
เขาตบมือแล้วเดินเข้ามา เส้นผมหยิกหยองปลิวไสวไปตามลม ดูองอาจยิ่งนัก
“เห็นอะไรเข้าหรือ?” เซียวเช่อหรี่ตาถาม
เซียวอวี้รู้สึกพูดไม่ออก มีความรู้สึกขบขันเหมือนผู้ใหญ่ที่มองเด็กเล็กแสร้งทำเป็นผู้ใหญ่
เซียวเช่อเอ๋ย เจ้าก็มีวันนี้เหมือนกันสินะ
“เสด็จพี่ ท่านเพิ่งจะให้อาหารปลาอยู่หรือ?” เซียวอวี้แกล้งถาม
สีหน้าของเซียวเช่อแข็งค้างไปชั่วขณะ
“เรื่องนี้ ห้ามบอกใครเด็ดขาด มิเช่นนั้น...”
เซียวอวี้เบิกตากลมโตใสซื่อ แต่กลับพูดประโยคที่เย็นชาไร้ความรู้สึกที่สุดออกมา
“ข้าจะไปบอกเสด็จพ่อ”