กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อันไท่สะดุ้งตื่นจากความฝัน ในฝันคือทุ่งรกร้างกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต แสงแดดแผดเผาจนผืนแผ่นดินร้อนระอุ ผู้คนสวมเสื้อผ้าขาดวิ่นร่างกายผ่ายผอมราวกับซากศพเดินอยู่บนเส้นทาง...
เขาพ่นลมหายใจออกมา ด้านนอกฟ้ายังไม่สว่าง อันไท่ลุกขึ้นจากเตียง ล้างหน้าบ้วนปาก ยามนี้เขาเป็นถึงท่านโหว มีคนคอยปรนนิบัติยามเข้าออก แต่อันไท่ไม่คุ้นชิน มักจะชอบลงมือทำด้วยตนเองเสมอ
ครั้นจัดการตนเองเรียบร้อย วันนี้เขาก็ต้องเข้าวังไปดูหมิงเจีย
นั่นคือลูกชายของเขา