กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แห้งผาก กระหาย อ่อนล้า...
อันไท่รู้สึกเพียงเท่านี้
เขารู้สึกว่าตนเองไม่ต่างจากปลาที่กระโดดขึ้นมาจากลำน้ำซึ่งเคยเห็นเมื่อครั้งยังเด็ก สุดท้ายแม้แต่แรงดิ้นรนก็ยังไม่มี ได้แต่นอนรอความตายอย่างสิ้นหนทาง
ดวงตะวันช่างใหญ่เหลือเกิน ท้องฟ้าก็เป็นสีฟ้าสดใส อันไท่นึกย้อนอย่างเลื่อนลอยถึงวัยเด็กที่ตนกับน้องสาววิ่งเล่นอยู่กลางทุ่งนา เป็นอิสระเสรี ไร้ทุกข์ไร้กังวล...