กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามบ่ายคล้อยเช่นนี้
เซียวอวี้เอนกายพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ยาว เมื่อคืนลมพัดแรงตลอดทั้งคืน วันนี้ท้องฟ้าจึงเป็นสีครามสดใส ก้อนเมฆสีขาวสะอาดตาดูคล้ายสายไหม
เซียวอวี้เลียริมฝีปาก
นึกย้อนไปในวัยเยาว์ ครั้งแรกที่ได้ลิ้มรสสายไหมนั้น เป็นตอนที่ขันทีหนุ่มคนหนึ่งในตำหนักของพระมารดาซื้อให้
ขันทีผู้นั้นชื่ออะไรนะ...
เซียวอวี้ครุ่นคิดดู เหมือนจะชื่อหานอวิ๋น
ตอนที่พระมารดายังมีชีวิตอยู่ ทรงโปรดปรานขันทีผู้นั้นมากนัก หลังจากพระมารดาสิ้นพระชนม์ ขันทีผู้นั้นก็ไปติดตามพระสนมไท่เฟยซู
เซียวอวี้ไกวเก้าอี้ไปมา อาเจียงมองดูแล้วก็อดหาวออกมาไม่ได้
ง่วงเสียแล้ว