กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“น้องหญิง...”
เสียงร่ำไห้ขององค์ชายห้าดึงความคิดขององค์หญิงหกกลับมา
นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ค่อยๆ ซับน้ำตาบนใบหน้าของเขา
“หยุดร้องเถิด อย่าให้ชาวต้าเซี่ยเห็นเป็นเรื่องน่าขัน”
“ข้าไม่กลัวเรื่องน่าขันอะไรทั้งนั้น ข้า...” พอนึกถึงวันข้างหน้า เขาก็รู้สึกว่าชีวิตมืดมนไปหมด
ชาวต้าเซี่ยต้องจัดการเขาอย่างสาสมแน่
ยิ่งไปกว่านั้น...
หากแคว้นฉู่กับต้าเซี่ยเปิดศึกกันอีก เขาต้องเป็นคนแรกที่ตายอย่างแน่นอน
“พวกเจ้าจะมารับข้ากลับไปเมื่อใด?”
“อีกไม่นาน อีกไม่นาน” องค์หญิงหกค่อยๆ เช็ดน้ำตาบนใบหน้าเขา แม้จะเรียกเขาว่าพี่ชาย แต่เจ้าหมอนี่กลับดูเหมือนเด็กเสียมากกว่า