เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังรับประทานอาหารเสร็จ ท่านอ๋องตวนเดินออกจากตำหนักกวงหัว ก็เห็นพระชายาท่านอ๋องตวนอยู่กับอันจิ่ว เขาอดขมวดคิ้วไม่ได้
ครั้นออกจากวังและขึ้นรถม้าแล้ว เขาก็ถามเสียงขรึมว่า “เจ้าไม่ได้พูดอะไรกับเสี่ยวจิ่วใช่หรือไม่? ข้าขอบอกเจ้าไว้ก่อนว่า เสี่ยวจิ่วเป็นคนของฮ่องเต้”
หนิงชิงฉือทบทวนดูแล้ว นางคิดว่าเสี่ยวจิ่วดูเป็นคนดีไม่น้อย อีกอย่าง นางจะพูดอะไรได้เล่า?
“ท่านอ๋องโปรดวางใจ ตัวข้ารู้จักประมาณตน”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะท่านอ๋องตวนรู้สึกผิดหรือไม่ เขาถึงรู้สึกว่าคำพูดของหนิงชิงฉือกำลังเยาะเย้ยเขาเช่นกัน แต่เขากลับโต้แย้งไม่ได้
ทั้งสองขุ่นข้องอยู่ในใจเช่นนี้ ในที่สุดก็กลับถึงจวนอ๋อง
เมื่อเห็นตัวอักษรมงคลที่ยังหลงเหลืออยู่บนประตู ท่านอ๋องตวนก็ยื่นมือไปฉีกทิ้งทันที เพราะออกแรงมากเกินไป นิ้วมือจึงถูกเสี้ยนตำโดยไม่ตั้งใจ