กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อ๋องจิ่งเป็นคนอารมณ์ร้อน
จวนท่านอ๋องตวนเปลี่ยนไปจากวันวานจนแทบจำไม่ได้ บัดนี้เงียบเหงาและทรุดโทรม สิ่งปลูกสร้างก็ราวกับคน เมื่อสูญเสียอำนาจก็หม่นแสงลง ราวกับรู้จักดูสีหน้าผู้คนเช่นกัน
หลังเวลาผ่านไปหลายวัน ประตูใหญ่ก็เปิดออก
คนในจวนท่านอ๋องตวนต่างหวาดผวาราวกับกระต่ายตื่นตูม ทั้งอยากรู้อยากเห็น หวาดกลัว และกระวนกระวาย เมื่อมองผู้ที่ก้าวเข้ามา
ท่านอ๋องตวนนั่งอาบแดดอยู่ในลานบ้าน พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็กล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่ามารบกวนข้า”
ไม่มีใครตอบ ทว่าเสียงฝีเท้ายังคงดังขึ้น ราวกับมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
พอท่านอ๋องตวนลืมตาขึ้น ก็เห็นฮ่องเต้กับอ๋องจิ่ง
“เสด็จพี่...”