กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังอันไท่จากไป แม่นมเฒ่าหยางก็อดถามพระสนมไท่เฟยซูไม่ได้ “พระสนมไท่เฟย พระองค์กับท่านอ๋องมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ต่อให้แคว้นฉู่ไม่ช่วยพวกเรา ท่านอ๋องก็คงช่วยพวกเราใช่หรือไม่? พวกเราทำเรื่องให้เขามามากมายถึงเพียงนี้ แม้แต่ท่านอ๋องตวนก็ยังถูกลากเข้ามาพัวพัน...”
แม่นมเฒ่าหยางมองพระสนมไท่เฟยซูอย่างคาดหวัง
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน พวกเขายังใช้ชีวิตสุขสบายในวัง มีทั้งอาภรณ์งดงามและอาหารเลิศรส อีกทั้งยังมีคนคอยรับใช้
แล้วตอนนี้เล่า
แม่นมเฒ่าหยางคิดว่าเดิมทีพวกเขาน่าจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปจนแก่เฒ่าแท้ๆ แต่เพราะท่านอ๋อง พวกเขาจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้...
ไม่รู้ว่าเป็นความเสียใจหรือไม่ แต่ดูเหมือนคำว่าเสียใจจะซีดจางเกินไป เมื่อใช้บรรยายความรู้สึกในยามนี้