เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากอาการป่วยของจิ้งอ๋อง “หายดี” แล้ว เขาก็เดินทางมายังพระราชวังด้วยตนเอง
เขายังคงดูเหมือนเดิม ริมฝีปากซีดขาวไร้สีเลือด ร่างกายผอมบางอ่อนแอ ราวกับสายลมพัดมาวูบเดียวก็จะล้มพับลงไป
ผู้ที่ติดตามมาด้วยยังมีหลิ่วเจินเจิน พระชายาคนใหม่ของเขา
ในที่สุดนางก็ได้สวมใส่เสื้อผ้าที่พอดีตัว ทว่าเพราะรูปร่างที่ผอมเล็ก จึงยังดูคล้ายกับเด็กที่ยังไม่โตเต็มวัย ไร้ซึ่งสง่าราศีใดๆ ให้กล่าวถึง
นางมองดูพระราชวังด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในยามที่จิ้งอ๋องและฮ่องเต้สนทนากันตามลำพัง อันจิ่วก็ได้ยกน้ำชามาให้นางหนึ่งถ้วย
พระชายาจิ้งอ๋องเอ่ยถามว่า “ข้าออกไปเดินเล่นได้หรือไม่?”
อันจิ่วพยักหน้า “บ่าวจะพาพระองค์ออกไปเจ้าค่ะ”
พระชายาจิ้งอ๋องมองสำรวจไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
นางเอ่ยว่า “นี่เป็นครั้งที่สองที่ข้าเข้าวัง ในวังนี้ช่างกว้างใหญ่จริงๆ”
อันจิ่วปรายตามองพระราชวัง เมื่อมองจนชินตาก็คล้ายจะเป็นเช่นนั้นเอง ไม่มีสิ่งใดเป็นพิเศษ