กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ประตูห้องถูกผลักเปิด กลิ่นสมุนไพรอันไม่น่าพิสมัยก็โชยปะทะใบหน้า
อันจิ่วเดินตามฮ่องเต้เข้าไป
ภายในห้องเงียบสงบ แสงแดดยังคงสาดส่องลงบนโต๊ะ เก้าอี้ เตียง และพื้นอย่างอบอุ่นเช่นทุกวัน...
ดูคล้ายไม่มีสิ่งใดต่างไปจากวันอื่นๆ
สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคงเป็นผู้คน
กาลเวลาเปลี่ยนแปลงคน
จิ้งอ๋องนอนอยู่บนเตียง ดวงตาทั้งสองปิดสนิท ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย มีอยู่ชั่วพริบตาหนึ่งที่อันจิ่วถึงกับคิดว่าเขาตายไปแล้ว
“เป็นอย่างไรบ้าง?” ฮ่องเต้ตรัสถามหมอหลวงที่อยู่ด้านข้าง
หมอหลวงส่ายหน้า “ท่านอ๋องจะฟื้นขึ้นมาได้หรือไม่ คงต้องดูบุญวาสนาของท่านแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หมอหลวงเห็นว่าควรเตรียมจัดงานศพได้แล้ว ร่างกายของจิ้งอ๋องบอบช้ำเสียจนแทบไม่มีส่วนใดสมบูรณ์...