เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รอยยิ้มบนใบหน้าจิ้งอ๋องแข็งค้าง ราวกับถูกเชื่อมตรึงเอาไว้
ผ่านไปเนิ่นนาน สีหน้าของเขาจึงคลายลงเล็กน้อย เขาฝืนกระตุกมุมปากยิ้ม แต่ดวงตากลับปราศจากความอบอุ่นแม้แต่น้อย “เสด็จพี่ตรัสล้อเล่นแล้ว”
ฮ่องเต้ยังคงประทับนั่งอย่างสบายพระทัย ทอดพระเนตรเขาด้วยแววตายากหยั่ง “มิใช่เจ้าเป็นฝ่ายพูดเล่นก่อนหรอกหรือ?”
จิ้งอ๋องพยักหน้า “เป็นความผิดของกระหม่อมเอง คนที่พบเจอส่งเดชจะเหมือนเสี่ยวจิ่วได้อย่างไร ล้วนเป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น...”
เขาผ่อนลมหายใจออก ก่อนหันไปมองอันจิ่ว “เสี่ยวจิ่วช่างมีวาสนาดีนัก เสด็จพี่ทรงปกป้องเจ้าเช่นนี้...”
อันจิ่วรู้สึกว่าทุกถ้อยคำของเขาประหนึ่งคมดาบ หากคมดาบเหล่านี้มีรูปร่างขึ้นมาจริงๆ นางคงถูกแล่เนื้อจนตายไปนานแล้ว
จิ้งอ๋องผู้นี้ดูจะไม่ชอบนางเป็นพิเศษ
คอยหาเรื่องนางอยู่เสมอ