เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ท่านอัครเสนาบดี การกระทำของฝ่าบาทครานี้ไม่หุนหันพลันแล่นเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เสนาบดีหลายคนมีสีหน้างุนงง ต่างคิดว่าฮ่องเต้กำลังเล่นขายของอยู่ชัดๆ
คนที่อ๋องจิ่งพาไปด้วยพวกนั้นจะทำอะไรได้?
ไปก็มีแต่ส่งตัวไปตายมิใช่หรือ?
อัครเสนาบดีเจียงลูบเครา “ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ อยากรีบสร้างผลงานก็พอเข้าใจได้”
เขากล่าวถึงการกระทำของฮ่องเต้ราวกับว่าเป็นเพียงความไม่รู้ความประสาของคนหนุ่ม
อย่างไรเสีย ฮ่องเต้ก็ดูจะทำอะไรตามใจตนเองมาตลอด แม้จะฉลาดจริง แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นฮ่องเต้ที่ดีได้
คนอื่นๆ ต่างพยักหน้า
“คราวก่อนฝ่าบาทไม่เห็นด้วยกับการเจรจาเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับซีหรง เพราะเห็นว่าชาวซีหรงหยาบคาย แต่กับชาวแคว้นฉู่ก็ยังไม่ยอมเจรจาเช่นกัน...” เสนาบดีผู้นั้นส่ายหน้า “ถึงตอนนั้น พระองค์คงได้เสียพระทัย”
อัครเสนาบดีเจียงหัวเราะตามเบาๆ