กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังอันจิ่วกลับมา นางก็ไม่พูดอะไรอีก
ฮ่องเต้คิดว่านางคงตกใจจนขวัญเสีย จัดการเรื่องจิปาถะเรียบร้อยแล้วก็ไปหานาง
“เรา...” เขาเพิ่งเอ่ยปาก ก็ได้ยินอันจิ่วพูดว่า “ที่แท้ก็น่ากลัวถึงเพียงนี้...”
“อะไรหรือ?” ฮ่องเต้ไม่เข้าใจอยู่ชั่วขณะ
แต่อันจิ่วกลับเงยหน้ามองฮ่องเต้ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแทนเขา ขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย
นางกล่าวว่า “น่ากลัวจริงๆ”
ผู้ที่ไม่เคยประสบด้วยตนเองยากจะจินตนาการถึงความหวาดกลัวเช่นนั้น
คนร้ายเพียงยืนอยู่หน้าประตู อันจิ่วก็รู้สึกหวาดกลัวแล้ว เมื่อนึกถึงทรราช ในตอนนั้นเขายังเป็นเพียงเด็กอายุเจ็ดขวบเท่านั้น...
ต้องเห็นเหตุการณ์เหล่านั้นด้วยตาตนเอง...
ความหวาดกลัว ความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง และความไร้หนทางที่ยากจะบรรยายออกมา...