กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จิ้งอ๋องปรือตาลงเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา “ข้าไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย”
ทว่าองค์ชายแปดกลับรู้สึกว่าจิ้งอ๋องราวกับปุยหลิวบนกิ่งไม้ เพียงสายลมพัดผ่านเบาๆ ก็อาจพัดพาเขาให้ปลิดปลิวหายไปได้
ฮ่องเต้ขมวดคิ้วมุ่น “เราจะให้หมอหลวงมาตรวจดู”
จิ้งอ๋องถอนหายใจยาวแล้วส่ายหน้า “ไม่จำเป็นหรอก เป็นโรคประจำตัวน่ะ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ร่างกายของข้าเป็นอย่างไร ท่านก็รู้อยู่แล้วนี่”
ฮ่องเต้ย่อมรู้
รู้มาตั้งแต่เล็ก
ความรู้สึกที่เขามีต่อจิ้งอ๋องนั้นไม่เหมือนกับพี่น้องคนอื่น
สำหรับอ๋องหรูหยางนั้น เขาเพียงแค่ดูแคลนและรังเกียจอย่างตรงไปตรงมา
ทว่าหากจิ้งอ๋องไม่มีปัญหาสุขภาพ บัลลังก์นี้ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นของผู้ใด