กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามราตรี ในที่สุดสายลมก็พัดขึ้น
ขันทีผู้หนึ่งถือกล่องอาหารมายังกองราชทัณฑ์
“วันนี้ส่งอาหารเสียค่ำนัก” ทหารยามบ่น
ขันทีผู้นั้นก้มหน้า มองไม่เห็นรูปลักษณ์ชัดเจน เพียงขานรับเสียงต่ำเบา ทหารยามรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงจ้องมองเขา “เหตุใดข้าจึงไม่เคยพบเจ้า ขันทีหวังผู้ส่งอาหารเล่า?”
ขันทีผู้นั้นก้มหน้ากล่าวว่า “ขันทีหวังป่วย จึงให้ข้ามาส่งอาหารแทน”
ทหารยามหรี่ตาลง รู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างผิดปกติ ครั้นเวลานี้เจียงเซิ่งมาถึง เขาขมวดคิ้วถามว่า “เกิดเรื่องใดขึ้น?”
ทหารยามชี้ไปยังขันทีผู้ส่งอาหาร “เปลี่ยนคนส่งอาหารแล้ว บอกว่าขันทีหวังป่วย”
เจียงเซิ่งจ้องขันทีผู้นั้นจนอีกฝ่ายหวาดหวั่นในใจ ตัวสั่นงันงกกล่าวว่า “ขันทีหวังให้บ่าวมาช่วยส่งอาหารขอรับ”