เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
งานเลี้ยงหลังจากนั้นนับว่าครึกครื้นไม่น้อย มีทั้งขับร้องและร่ายรำไม่ขาดสาย ทุกคนเองก็ไม่สำรวมเกร็งกันเท่าเดิมแล้ว
ผู้ใดจะสนทนาก็สนทนา ผู้ใดจะคารวะสุราก็คารวะกันไป
ครั้นเห็นพระสนมซูกำลังจะลุกขึ้น
ฮ่องเต้ก็เริ่มปวดพระเศียร
【เจ้าอย่าเข้ามานะ...】
【เราก็แค่อยากอยู่อย่างสงบสักครู่】
อันที่จริงพระสนมซูมิได้ทำเพื่อฮ่องเต้ วันนี้นางใช้เวลาแต่งหน้าถึงหนึ่งชั่วยาม อาภรณ์ก็มีค่ามหาศาล เริ่มตัดเย็บมาตั้งแต่หลายเดือนก่อน แก้แล้วแก้อีก เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก เครื่องประดับก็ผ่านการคัดเลือกอย่างพิถีพิถันนับครั้งไม่ถ้วน จึงได้ปรากฏกายอย่างงดงามเจิดจรัสถึงเพียงนี้
เช่นนั้นจะให้นั่งอยู่กับที่ตลอดได้อย่างไร?
แน่นอนว่าต้องให้ทุกคนได้เห็นเสียก่อน
ดังนั้นนางจึงเดินอ้อมไปหนึ่งรอบ ก่อนค่อยๆ เดินมาถึงข้างพระวรกายฮ่องเต้ แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ฝ่าบาท หม่อมฉันขอคารวะพระองค์หนึ่งจอก”