กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
【อา~ สบายจัง~】
ภายในโถงใหญ่ หากไม่ใช่เพราะเสียงอันน่ารังเกียจและน่าสงสัยของฮ่องเต้ที่ดังก้องอยู่ตลอดเวลา ทุกอย่างก็ดูเป็นปกติสุขดี
อันจิ่วทุบลงไปหนึ่งที เขาก็ร้องครางออกมาหนึ่งครั้ง
นางทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงหยุดการกระทำในมือลง
ฮ่องเต้หันมามองนาง ท่าทางทั้งเย็นชาและหล่อเหลา ราวกับกำลังถามนางด้วยสายตาว่า: หยุดทำไม?
อันจิ่วฝืนยิ้มออกมา: “ฝ่าบาท ท่านหิวหรือไม่เพคะ? ให้บ่าวต้มบะหมี่ให้ท่านทานสักชามดีไหม?”
ฮ่องเต้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
【เราเพิ่งจะเสวยไปไม่ใช่หรือ?】
【หรือว่า...】
ฮ่องเต้มองอันจิ่วด้วยความกังขา