เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เสด็จพี่มีเหตุผลเสมอ มิน่าเล่าเสด็จพ่อจึงโปรดปรานท่าน”
อ๋องหรูหยางทอดถอนใจด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ความรู้สึกที่เขาเผยออกมาในยามนี้จริงแท้ยิ่งกว่าครั้งใด
เขาริษยาฮ่องเต้จริงๆ
ทว่าอันจิ่วกลับมองเห็นความเลื่อมใสอยู่ในความริษยานั้นด้วย
นางหันไปมองฮ่องเต้
ฮ่องเต้ทรงฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองอร่าม ห่มเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำ ใต้ผิวสีขาวมองเห็นเส้นเลือดสีน้ำเงินอยู่รางๆ พระองค์หล่อเหลา เย็นชา ไร้อารมณ์แม้แต่น้อย เพียงทอดพระเนตรอ๋องหรูหยางอย่างเงียบงัน ประหนึ่งทวยเทพบนที่สูงกำลังหลุบตามองมดปลวกข้างเท้า
บุรุษเช่นนี้...
อ๋องหรูหยางจะไม่ริษยาได้อย่างไร? จะไม่เลื่อมใสได้อย่างไร?
ฮ่องเต้ตรัสถาม “เจ้าคิดว่าเสด็จพ่อไม่โปรดปรานเจ้าหรือ?”
อ๋องหรูหยางมองฮ่องเต้ “กระหม่อมผู้เป็นน้องมิได้กล่าวเช่นนั้น...”