กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไทเฮาทรงคลึงประคำพุทธสายหนึ่งอยู่ในพระหัตถ์ พระทัยกระวนกระวาย ไม่อาจสงบลงได้เสียที
เรื่องนี้ทำให้พระนางอับอายขายหน้าที่สุดในชีวิต
ต่อไปจะทรงมีหน้าไปพบคนภายนอกได้อย่างไร? สู้ตายเสียยังดีกว่า
ขณะนั้น นางกำนัลที่คอยปรนนิบัติพระนางก็เข้ามา นางอึกอัก สีหน้าไม่สู้ดีนัก
“มีเรื่องอะไร?” ไทเฮาทรงขมวดพระขนงถามอย่างรำคาญ
นางกำนัลขอบตาแดงก่ำ เอ่ยด้วยอาการสั่นเทาว่า “ไทเฮา ขันทีหวังตายแล้วเจ้าค่ะ...”
เมื่อนางกำนัลกล่าวจบ ไทเฮากลับนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ครั้นนางกำนัลเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นพระนางกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งแล้วล้มลง...