กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นางไม่ได้ทำสิ่งใดผิด ไม่สมควรตาย” ฮ่องเต้ทรงปวดพระเศียรหนักขึ้น
เมื่อเจียงเซิ่งเห็นสีพระพักตร์ของเขาดูไม่ดี ก็ถามอย่างร้อนใจ “พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ท่านเป็นอะไรไป?”
ฮ่องเต้ไม่ทรงตอบ กลับพึมพำว่า “เราจะปกป้องเสี่ยวจิ่ว... นางไม่ได้ทำสิ่งใดผิด... นางยัง... นางยังทำของอร่อยให้เรากิน... เหตุใดนางต้องตาย?”
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง?” เจียงเซิ่งขมวดคิ้วแล้ววิ่งเข้ามาดูอาการ แต่ฮ่องเต้ยังตรัสต่อไปโดยไม่สนใจเขา “หากจะมีผู้ใดต้องตาย ก็ต้องเป็นคนพวกนั้น... พวกเขาต่างหากที่สมควรตาย... เสี่ยวจิ่วดีกับเรา นางไม่สมควรตาย... จะตายไม่ได้... เราไม่ยอมให้นางตาย”
เจียงเซิ่งรู้สึกว่าฮ่องเต้เริ่มตรัสเลอะเลือนแล้ว ถ้อยคำเหล่านี้อาจไม่ได้มาจากเขา แต่มาจากตัวเขาอีกคนหนึ่งต่างหาก