กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไทเฮาเพคะ กลับเข้าห้องไปรอเถิด ด้านนอกอากาศหนาว”
หวังเต๋อไฉเกลี้ยกล่อมอยู่หลายครั้ง แต่ไทเฮากลับไม่สะทกสะท้าน นางชะโงกหน้ามองออกไปด้านนอกไม่หยุด จนกระทั่งนางกำนัลน้อยคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ
“ไทเฮาเพคะ ท่านอ๋องมาแล้ว”
ไทเฮาตื่นเต้นจนจะเดินออกไป ผลคือเด็กหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่งรีบก้าวเท้าเข้ามา
“เสด็จแม่”
“ลูกของแม่...”
ไทเฮาลูบใบหน้าของอ๋องหรูหยางพลางพินิจมองอย่างละเอียด
“ผอมไปนะ” ขอบตาของไทเฮาแดงก่ำ
อ๋องหรูหยางยิ้มกล่าว: “เสด็จแม่ ลูกสูงขึ้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ไทเฮามองเขาแล้วยิ้ม: “สูงขึ้นจริงด้วย”