เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮ่องเต้ฟื้นคืนเต็มกำลัง
ยามออกว่าราชการจึงดูกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาขึ้นเป็นพิเศษ จะโทษที่อันจิ่วคิดว่าฮ่องเต้ว่างงานก็ไม่ได้ เพราะฎีกาที่เขาทอดพระเนตรในวันนี้ ยังคงเป็นเรื่องหยุมหยิมไร้สาระพวกนั้นเช่นเดิม
มีขุนนางบางคนที่ไม่ยอมละเว้นความพยายามในการเขียนฎีกาถวายฮ่องเต้ เพียงเพื่อให้ได้ปรากฏตัวต่อพระพักตร์ และทำให้ฮ่องเต้จดจำตนเองได้
ฮ่องเต้อ่านไปเล่มหนึ่งก็โยนทิ้งไปเล่มหนึ่ง โยนทิ้งเล่มหนึ่ง สีพระพักตร์ก็มืดมนลงไปคราหนึ่ง
อันจิ่วรินน้ำถวายเขาด้วยความเวทนา
ฮ่องเต้โยนฎีกาเล่มหนึ่งให้นาง
“เจ้าอ่านให้เราฟัง อ่านจบแล้วก็ประทับตราเสีย”
อันจิ่วไหนเลยจะกล้า นางรีบบ่ายเบี่ยง “ฝ่าบาท วังหลังห้ามยุ่งราชการเพคะ”
ฮ่องเต้เอนกายนั่งอย่างเกียจคร้าน พลัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “เราสั่งให้เจ้าอ่านก็อ่านไปเถอะ”
【เรื่องไร้สาระพรรค์นี้ยังนับเป็นราชการบ้าบออะไรได้อีก】