เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่ชาย ท่านนี่ปกติหรือเปล่า?”
เจียงเซิ่งอยากจะถามฮ่องเต้เหลือเกิน
ฮ่องเต้หยุดพูดพลางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้ามองเราเช่นนี้ทำไม? สิ่งที่เราพูดไม่ถูกหรือ?”
เจียงเซิ่งพูดไม่ออกบอกไม่ถูก อัดอั้นอยู่ครู่ใหญ่จึงกล่าวว่า “พี่ชาย อันที่จริงการตรวจสอบภูมิหลังไม่ได้แล้วไม่พบอะไรก็ไม่ได้นับว่าเป็นข้อสงสัยที่ใหญ่โตนัก คนที่รับเข้ามาในตอนนั้นส่วนใหญ่ล้วนเป็นเด็กกำพร้า อีกทั้ง...”
เจียงเซิ่งนึกย้อนกลับไปอย่างจริงจัง “ตอนล่าสัตว์ฤดูสารทครั้งนั้นท่านได้รับบาดเจ็บจนหมดสติ หากนางต้องการสังหารท่าน ก็ทำได้ง่ายดายยิ่งนัก แต่นางกลับไม่ทำ”
ฮ่องเต้ชะงักไป
“ยังมีทุกวันที่นางนั่นไปหานาง นางก็มีโอกาสลงมือมากมาย อย่าว่าแต่หลินซานอยู่ที่นั่นเลย หลายครั้งหลินซานยังทำท่านหายไปเลยด้วยซ้ำ...”