กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงนี้คุ้นหูยิ่งนัก อันจิ่วเก็บของทุกอย่างให้เรียบร้อย มองดูแจกันสีชมพูบนโต๊ะแล้วนำไปเก็บไว้ในตู้ จากนั้นจึงเปิดประตูเดินออกไป
ด้านนอกมีซวงเสวี่ยยืนอยู่ เดิมทีสีหน้าของนางค่อนข้างขรึม พอเห็นอันจิ่วก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วเดินเข้ามาพูดอย่างสนิทสนมว่า “นึกว่าเจ้าไม่อยู่เสียอีก ทำไมถึงนานขนาดนี้ล่ะ?”
นางชะโงกหน้ามองเข้าไปในห้องแวบหนึ่ง
อันจิ่วแย้มยิ้ม “มีธุระหรือ?”
นางไม่เคยมีความประทับใจที่ดีต่อซวงเสวี่ยผู้นี้เลย แม้ซวงเสวี่ยจะไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ความรู้สึกที่นางมีให้กลับไม่ดีเอาเสียเลย
ซวงเสวี่ยเหลือบมองอันจิ่วแวบหนึ่ง แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้เจ้าไม่ได้เข้าเวรหรือ?”
“ข้าหยุดงาน”