กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ออกมา”
ทันทีที่ฮ่องเต้เสด็จจากไป แม่นมหลิวก็ตะโกนขึ้นหนึ่งคำ
ซวงเสวี่ยเดินออกมาจากมุมห้อง สายตายังคงจ้องมองไปยังทิศทางที่ฮ่องเต้เสด็จจากไปอย่างเลื่อนลอย
แม่นมหลิวสีหน้าขุ่นมัวพลางตบหน้านางฉาดใหญ่
“เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
ซวงเสวี่ยกุมใบหน้ากล่าวอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “แม่บุญธรรม ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยเจ้าค่ะ”
“เจ้าคิดว่าข้าตาบอดหรือ? เมื่อครู่ตอนเจ้ามองฝ่าบาท ลูกตาดำแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า เจ้าคิดว่าฝ่าบาทไม่ทรงสังเกตเห็นหรือ?”
“ข้า...ข้าก็แค่ดูเท่านั้น ข้าไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย” ซวงเสวี่ยก้มหน้าพึมพำ “ดูไม่ได้หรือเจ้าคะ?”
“ดูก็ไม่ได้” แม่นมหลิวโกรธจัด “ปีนั้นหากไม่ใช่เพราะฝ่าบาททรงเมตตาไว้ชีวิต เจ้าคงมีสภาพไม่ต่างจากนางกำนัลในตำหนักกวงหัวที่ตายไปเหล่านั้นแล้ว”