กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉินเป่า...” นี่เป็นคำที่สองที่ทรราชเอ่ยออกมา
“ฉินเป่าต่อให้ไม่ดีอย่างไรก็ยังเป็นหลานชายของอ้ายเจีย ตระกูลเดิมของอ้ายเจียไม่มีขุมอำนาจใด พี่ชายมีบุตรชายเพียงฉินเป่าคนเดียว ฮ่องเต้สังหารเขาเช่นนี้ คิดจะให้ตระกูลฉินสิ้นไร้ทายาทหรืออย่างไร...”
ไทเฮายังกล่าวไม่ทันจบ ทรราชก็ปีนกำแพงจากไปแล้ว
“เขา...” ไทเฮาเองก็งุนงง มองท้องฟ้าที่มืดมิดครู่ใหญ่จนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ไทเฮาที่โกรธจัดจึงหันไปมองขันทีหลี่ “หลี่เต๋อฟู เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ขันทีหลี่กล่าวอย่างจนใจ “ไทเฮา บ่าวก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
ไทเฮาแค่นหัวเราะ “คนบ้า...คนบ้า...เขาเป็นเพียงคนบ้าคนหนึ่ง...”