กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อันจิ่วก้มหน้ายืนอยู่ด้วยความรู้สึกสิ้นหวังในชีวิต
อ๋องจิ่งผู้นี้ก็ช่างกระไร มีเรื่องอันใดไม่พูดตอนไม่มีคนกันเล่า นางยังอยู่ตรงนี้แท้ๆ...
ฮ่องเต้เห็นนางเข้าจนได้ จึงรับสั่งว่า “เสี่ยวจิ่ว เจ้าออกไปก่อน”
อันจิ่วราวกับได้รับอภัยโทษ นางรีบก้าวเท้าเดินออกไปทันที
อ๋องจิ่งจ้องมองแผ่นหลังของอันจิ่วพลางกล่าวว่า “สตรีผู้นี้เป็นผู้ดูแลเรื่องอาหารการกินของเจ้า เจ้าต้องระวังให้ดี อย่าให้เป็นเหมือนเมื่อคราวนั้น...”
ฮ่องเต้พยักหน้า “เราทราบแล้ว”
อ๋องจิ่งกล่าวต่อ “อาการป่วยของเจ้ายังไม่หายดีหรือ”
ฮ่องเต้ส่ายหน้า “ช่วงนี้มีอาการดีขึ้นบ้างแล้ว”
“เจียงเซิ่งผู้นั้นก็เป็นเพียงคนไร้ค่า”