กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทรราชหยิบวอลนัตออกมาเม็ดหนึ่งแล้วขว้างใส่คนเฝ้าประตู ทันใดนั้นคนเฝ้าประตูก็ล้มลงกับพื้น
อันจิ่ว “...”
ไม่ใช่มนุษย์จริงๆ ด้วย...
ชีวิตของแรงงานรับใช้ไม่ใช่ชีวิตหรือไร?
ทำให้คนสลบไปเช่นนี้จะดีจริงหรือ?
ทรราชยังมองอันจิ่วด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ อันจิ่วพูดไม่ออกอย่างยิ่ง
ทำอะไรกัน? ยังต้องให้ข้าชมเจ้าอีกสักสองคำหรือ?
ช่างเป็นเด็กดื้อร่างยักษ์เสียจริง
ทรราชเดินนำหน้าอย่างผึ่งผาย อันจิ่วเดินตามหลังหอบหิ้วของถุงใหญ่ถุงเล็ก ส่งเสียงหอบฮักๆ ทว่าทรราชยังรังเกียจว่านางเดินช้า จึงยืนรอนางอยู่เบื้องหน้าด้วยสีหน้ารำคาญ
อันจิ่ว “...”