กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วิชาตัวเบาเช่นนี้ อันจิ่วเคยเห็นเพียงในละครโทรทัศน์เท่านั้น
ก่อนหน้านี้เคยคิดมาตลอดว่าเป็นเรื่องหลอกลวง
ทว่าเมื่อทรราชหิ้วตัวนางพุ่งทะยานไปบนหลังคาพระราชวังอย่างรวดเร็วอีกครั้ง อันจิ่วกลับรู้สึกราวกับกำลังนั่งรถไฟเหาะและเครื่องเล่นดิ่งพสุธา
จนกระทั่งกลับมาถึงตำหนักกวงหัว อันจิ่วก็รู้สึกเพียงขาอ่อนแรงและตาลาย
ทว่าทรราชยังคงจ้องมองนางอยู่ อันจิ่วจึงรีบไปตักน้ำสะอาดแล้วปักดอกไม้ลงในแจกัน
ยิ่งมองยิ่งงดงาม...
ยิ่งมองยิ่งถูกใจ...
อันจิ่วหันไปถามทรราชว่า “ฝ่าบาท ในคลังของพระองค์มีของดีอยู่มากมายเลยใช่หรือไม่เพคะ?”
ทรราชแค่นเสียงหึ สีหน้าบ่งบอกว่านั่นเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว
ความโลภบนใบหน้าของอันจิ่วไม่อาจปิดบังไว้ได้มิด