กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 219 พี่ไป๋ทำตัวแปลกๆ
ฝูหรงเอ่ยด้วยความขัดเขินว่า “ข้ารับใช้คิดว่าใช้ได้เจ้าค่ะ ฮิฮิฮิ เมื่อครู่ข้ารับใช้ไม่ทันสังเกต ผลไม้ของภาคใต้มาถึงภาคเหนือของพวกเราแพงยิ่งนัก โดยเฉพาะในยามเหมันต์ อันที่จริงตอนนี้ก็ใช่ว่าจะถูก ยามที่ตระกูลของพวกเรายังไม่เกิดเรื่อง ในยามนั้นข้าชอบกินกล้วย ลิ้นจี่ ลำไย มะม่วงเป็นพิเศษ เพียงแค่ค่าใช้จ่ายในการกินผลไม้ของข้าในแต่ละเดือน ก็ต้องใช้เงินสิบกว่าตำลึงเงินแล้ว ผลไม้ของภาคใต้ราคาแพง ขายให้แก่ผู้มีเงินทองโดยเฉพาะ พวกเขามีเงินย่อมไม่กลัวความแพงเจ้าค่ะ”
“ท่านหญิงวางแผนจะเปิดร้านเมื่อใดหรือเจ้าค่ะ มองดูแล้วก็จะถึงเทศกาลเดือนแปดแล้ว ผ่านพ้นเทศกาลเดือนแปดไปฟ้าก็เริ่มหนาวเย็น ข้ารับใช้คิดว่าเปิดให้เร็วหน่อยจะดีกว่าเจ้าค่ะ”
หลิวเย่ย่อมอยากจะเปิดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้อยู่แล้ว “ทำความสะอาดร้านเสร็จก็เปิดเลย จากนั้นสหายของข้าก็ส่งของมาได้ แต่ว่าจะให้ผู้ใดดูแลร้านข้ายังคิดไม่ออก ขายผลไม้ให้สตรีทำจะดีที่สุด เสี่ยวชุน เสี่ยวเซี่ยล้วนเหมาะสม เสี่ยวชุนเฉลียวฉลาด เสี่ยวเซี่ยสุขุมนุ่มลึก พอดีให้คนหนึ่งรับผิดชอบดูแลบัญชี อีกคนรับผิดชอบเรียกลูกค้า เอาเป็นพวกนางสองคนนี่แหละ ข้าจะส่งบุรุษไปที่ร้านอีกคนหนึ่ง รับผิดชอบช่วยพวกนางยกของย้ายของ”
“พรุ่งนี้น่าจะเป็นวันที่ห้าเดือนแปดกระมัง ฤกษ์ยามมิเลว เช่นนั้นก็เปิดร้านพรุ่งนี้เลย มิเช่นนั้นหากผลัดวันไป ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเมื่อใดแล้ว”