ตอนที่ 2 จบลงแล้ว และเสื้อผ้าก็ขาดวิ่นจากการซัก

ตอนที่ 2 จบลงแล้ว และเสื้อผ้าก็ขาดวิ่นจากการซัก

หลิ่วเย่เอามือกดกระเพาะอาหารที่เจ็บแปลบ ๆ แล้วเดินออกจากรังหมู มุ่งตรงไปยังห้องครัวทันที ทว่ากลับพบว่ามีคนอยู่ในห้องครัว และมิใช่ผู้อื่นใด แต่เป็นหลิ่วหวังซื่อ ท่านแม่ของยัยโง่น้อยนั่นเอง

หลิ่วหวังซื่อรูปร่างหน้าตามิได้ขี้เหร่ ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ คิ้วเรียวผาดดังใบหลิวและริมฝีปากดั่งผลอิงเถา เพียงแต่ผิวพรรณคล้ำไปเสียหน่อย เหลืองไปเสียหน่อย ทั้งยังผอมแห้งไปเสียหน่อย แขนขาผอมกะร่องราวกับเรียวไม้ไผ่ อายุเพิ่งจะ 30 กว่าปี ทว่ามองดูแล้วกลับคล้ายหญิงชราวัย 50 กว่าปี รูปร่างมิได้เตี้ย แต่ด้วยความผอมเกินไป เสื้อผ้าที่สวมใส่บนร่างจึงส่ายไปมา บวกกับเสื้อผ้าเก่าทรุดโทรม มีแต่รอยชุนรอยปะ ยิ่งส่งให้นางดูตกอับและเฉียบขาดแกล้งคนยิ่งนัก