เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 231 การพระราชทานบำเหน็จ
ระฆังยามเช้าดังก้องทำลายความสลัวรางแห่งรุ่งอรุณ ประตูวังชาดเปิดออก
ซูหลีเดินตามหลังลู่สืออวี้ มองเห็นศูนย์กลางอำนาจแห่งจักรวรรดินี้อย่างแจ่มชัดเป็นครั้งแรก——
บันไดหยกเก้าขั้นเบื้องหน้าท้องพระโรงจินหลวนชุ่มโชกไปด้วยน้ำค้างยามรุ่งอรุณ ขุนนางฝ่ายบุ๋นทั้งสองฟากฝั่งสวมชุดคลุมสีม่วงดุจเมฆา ขุนพลฝ่ายบู๊สวมเกราะแผ่ไอเย็นเยียบ ทุกย่างก้าวที่นางก้าวเดิน ล้วนมีสายตานับไม่ถ้วนทิ่มแทงมา ประหนึ่งกำลังพินิจมองอาวุธสังหารที่บุกรุกเข้ามาอย่างกะทันหันชิ้นหนึ่ง
“กลัวแล้วหรือ” ลู่สืออวี้อาศัยชายแขนเสื้อบดบัง ปลายนิ้วสะกิดฝ่ามือของนางแผ่วเบา
ซูหลีเหลือบเห็นคนในแถวขุนนางฝ่ายบุ๋นชี้นิ้วซุบซิบนาง จู่ ๆ ก็ยกมุมปากขึ้น “กลัวพวกเขาทนไม้ทนมือไม่พอต่างหาก”
“ฝ่าบาทเสด็จ——”