กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 100 เมืองหลวง พวกเรามาแล้ว
ฟ้าเพิ่งสาง ซูหลีลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา นางมองดูน้องชายและน้องสาวที่ยังคงหลับใหล แล้วสวมเสื้อคลุมออกจากเรือนไปอย่างเงียบเชียบ
นางเลี้ยวเข้าไปในเรือนพักที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง สถานที่นี้เดิมเป็นที่เก็บของจิปาถะ บัดนี้หญ้ารกชัฏจนแม้แต่บ่าวไพร่ก็แทบจะไม่ย่างกรายเข้ามา
“ถือเสียว่าเป็นของขวัญส่งท้ายก็แล้วกัน” นางพึมพำกับตนเอง ปลายนิ้วแตะลงบนห้วงความว่างเปล่าอย่างแผ่วเบา
ชั่วพริบตาเดียว เรือนพักที่เคยเงียบสงบก็กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมา
ไก่หลูฮวากระพือปีกกระโดดขึ้นไปบนโม่หิน ห่านขาวเชิดคอเดินสำรวจอาณาเขตของตน หมูอ้วนส่งเสียงฮึดฮัดดันกำแพงดิน วัวเหลืองสะบัดหางอย่างเกียจคร้าน