กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 97 ที่พำนักสุดท้ายที่ดีที่สุด
สายลมยามค่ำคืนของปลายวสันต์พัดผ่านซี่หน้าต่างแผ่วเบา เสียงหัวเราะสดใสดังมาจากชั้นสามของที่ว่าการเจ้าเมือง
นอกหน้าต่าง จันทร์เพ็ญดวงหนึ่งแขวนอยู่บนม่านสวรรค์สีน้ำเงินเข้ม แสงสีเงินสาดส่องลงบนกิ่งหลิวที่เพิ่งแตกยอดใหม่ในสวน
“ค่อย ๆ วิ่ง! ระวังจะล้ม!” ซูหลีพิงข้างหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดมองเด็กสามคนที่กำลังวิ่งไล่หยอกล้อกันอยู่ในห้องโถง
เสี่ยวจวินกำลังเล่นซ่อนแอบกับเฉินเฉินและกั่วกั่ว เสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งสามดังกังวานใสราวกับกระดิ่งเงิน
ตลอดสองเดือนมานี้ เสี่ยวจวินหลอมรวมเข้ากับครอบครัวใหญ่แห่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว แววตาที่เคยขี้ขลาดกลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเสมอในยามนี้