กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 89 ยาเวชขาดแคลน
ราตรีมืดลึก เสียงฝนยังไม่ขาดสาย ซูหลีสะดุ้งตื่นเพราะเสียงขยับเบา ๆ นางขยี้ตา อาศัยแสงจันทร์ริบหรี่นอกหน้าต่างมองนาฬิกาข้อมือ—ยามใกล้รุ่งหนึ่งนาฬิกากว่า ถึงดึกป่านนี้แล้ว ใครกัน?
นางห่มเสื้อคลุมตัวนอก แล้วย่างเท้าเบา ๆ ไปยังประตู ค่อย ๆ แง้มออกเป็นช่องเล็ก เห็นกู้จิ่นและลู่สืออวี้กำลังกระซิบสนทนากัน ทั้งสองเปียกโชกทั้งตัว ปลายผมยังหยดน้ำ รองเท้าหุ้มข้อเปื้อนโคลนเต็ม เห็นได้ชัดว่ากลับมาจากข้างนอกเมื่อครู่
“พี่ชาย? ลู่สืออวี้?” ซูหลีเอ่ยอย่างประหลาดใจ