กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 2 ค้นพบมิติ
ซูหลีก้มหน้ามองกำไลข้อมือบนข้อมือ พลันหยิบมีดป้องกันตัวออกจากกระเป๋าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะออกแรงกรีดลงบนนิ้วมือหนึ่งแผล ชั่วพริบตาเดียวโลหิตก็ซึมลึกเข้าไปในลวดลายเนื้อหยกแล้วเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“อ๊ะ!” นางพยายามคว้าจับสิ่งใดสิ่งหนึ่งตามสัญชาตญาณ ทว่ารอบกายกลับว่างเปล่าไร้สรรพสิ่ง มีเพียงกระแสลมสายนั้นที่ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะยกร่างของนางขึ้นทั้งตัว
ครั้นนางลืมตาขึ้นอีกครา ทิวทัศน์ตรงหน้าก็ทำให้นางถึงกับตกตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง
ท้องนภาทอประกายสีม่วงอ่อนในแบบที่นางมิเคยพบพานมาก่อน แสงตะวันสีทองรำไรสาดส่องลอดผ่านชั้นเมฆลงมา ทาบทาลงบนผืนหญ้า ส่องประกายเป็นจุดแสงระยิบระยับ