ตอนที่ 100 ไม่เหลือแม้แต่เศษ

ลู่เซี่ยงอู่ได้ยินเสียงน่ารังเกียจที่ฟังไม่เข้าหู เขาก็จดจำใบหน้าของทุกคนที่พูดจาโอหังไว้ด้วยสีหน้าอำมหิต

ชาวบ้านหัวเราะเยาะและด่าทอตามใจ ไม่มีใครสักคนสังเกตเห็นท้องฟ้าเหนือศีรษะที่เมฆหนาทึบม้วนตัวมืดครึ้ม!

“ตู้ม!”

“เปรี้ยงฉ่า—”

สายฟ้าสองสายตรงดิ่งราวกับห้อยลงมาตรง ๆ ระเบิดขึ้นกลางกลุ่มชาวบ้านสองกลุ่มในทันที พลังมหาศาลพัดพวกเขากระเด็นออกไปในชั่วพริบตา คนที่อยู่ใกล้ถึงขั้นร่างกายหายไปครึ่งหนึ่งในชั่วขณะเดียว!