กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ขณะที่เขาแงะห่อผ้าออก ลู่เซี่ยงอู่วู้สึกเพียงแสงขาววาบผ่านหน้าตา—
“ไอ้ห่าเอ๊ย! เป็นลูกแก้วจริง ๆ ด้วย!”
“ไอ้เด็กเวรสองคนนี้มันมีปัญหาหรือไง! แบกลูกแก้ววิ่งไปวิ่งมาทำไมกัน!”
“พวกมันต้องมีอะไรผิดปกติแน่! ลูกแก้วพวกนี้ต้องมีอะไรพิเศษแน่นอน!”
“พิเศษห่าอะไรล่ะ! ลูกชายฉันยังไม่เล่นของแบบนี้เลย!”
หัวหน้าคนนั้นจ้องพวกเขาจนตาแดงก่ำ “ลากตัวสองคนนั้นขึ้นมา!”
“หัวหน้า!”
“หุบปาก! ลากขึ้นมา!”