กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ตั้งแต่ลู่เซี่ยงอู่กลับมาจากเมืองซี เขาก็เหมือนถูกมนตร์สะกด มีเวลาเมื่อไรก็ต้องไปเดินตลาดมืดให้ได้สักรอบ
ลิ่วจื่อพูดเล่นว่าสู้ให้เขามาทำงานกับตัวเองดีกว่า แต่ลู่เซี่ยงอู่กลับปฏิเสธ
คนอย่างเขา ให้ตั้งแผงขายของยังพอไหว แต่ให้ไปดูแลคนอื่นนี่ก็ค่อนข้างยากหน่อย
แค่นั่งเฝ้าอยู่ในตลาดมืดแบบนี้ ลู่เซี่ยงอู่ก็ดมกลิ่นโอกาสทางธุรกิจได้อีกหนึ่งอย่าง—
ขายเมล็ดแตงคั่ว!