กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 507 ภาพยนตร์เด็ก
สิงเนี่ยนเซิงนับข้อนิ้วคำนวณ ไม่ได้เจอเจียงปู้หานมาสิบชั่วโมงแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง” สีชูเป่ยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือพลางแกะถั่วลิสง “หัวหน้าสิง ตอนนี้คุณหมดลายวีรชน ห่วงหาแต่อิสตรี แต่ก็ไม่น่าจะติดหนึบขนาดนี้นะ วันเดียวไม่เจอเหมือนจากกันสามปีงั้นเหรอ อีกอย่าง ยังไม่ถึงวันเลยมั้ง”
ก็แค่เมื่อเช้าตรู่วันนี้ ตอนเจ็ดโมงกว่า เจียงปู้หานก็วิ่งแจ้นไปหาสวีเยียนหรานแล้ว บอกว่านัดกินข้าวเช้ากันสองคน จากนั้นก็จะไปเดินช็อปปิ้ง
ตอนนั้นสิงเนี่ยนเซิงก็รู้สึกประหลาดพิลึกอยู่แล้ว
แม้ตอนนี้จะไม่ใช่ฤดูหนาว แต่ก็เพิ่งจะเดือนเมษายน ตอนเช้ายังหนาวอยู่แท้ ๆ ถึงขั้นต้องนัดกินข้าวเช้าเลยเหรอ ไม่หนาวหรือไง