กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 456 ฉันมีพี่สาวอยู่คนหนึ่ง
หลังออกจากสถานีตำรวจ ทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านฉาง ซึ่งเป็นช่วงเวลาอาหารกลางวันพอดี
แม้ตอนนี้สิงเนี่ยนเซิงจะอยู่เมืองไห่เฉิงได้ไม่กี่วันต่อปี แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นคนท้องถิ่นโดยกำเนิด จึงรู้ดีว่าที่ไหนมีสถานที่น่าเที่ยว ที่ไหนมีของอร่อย
ทั้งสองกินกันตั้งแต่สิบเอ็ดโมงจนถึงบ่ายสอง ก่อนจะเดินออกมาด้วยความอิ่มเอมใจ
พอออกจากร้าน เจียงปู้หานกำลังจะพูด แต่สิ่งแรกที่หลุดออกจากปากกลับเป็น “เอิ๊ก”
สิงเนี่ยนเซิงมองเธอพลางหัวเราะ
กินมากเกินไป เจียงปู้หานจึงลูบท้องอย่างเปิดเผยไร้ความรู้สึกผิด
ไม่ใช่ความผิดของเธอ ต้องโทษที่อาหารอร่อยเกินไปต่างหาก