กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 264 อักษรเลือด (1)
เจียงปู้หานมองบันทึกการสอบปากคำด้วยความไม่เข้าใจอยู่บ้าง
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ”
สิงเนี่ยนเซิงหัวเราะในลำคอ “เพราะรู้สึกอับอาย ก็เลยมีคนโกหกไงล่ะ”
“เพื่อนบ้านผู้หญิง ถ้ารู้ก็บอกว่ารู้ ไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้ มีอะไรก็พูดอย่างนั้น ไม่มีเหตุผลต้องปิดบังหรือโกหก ถึงบางเรื่องจะคลาดเคลื่อนไปบ้าง ก็ไม่ใช่การจงใจโกหก แต่เป็นการสันนิษฐานจากสิ่งที่เธอรู้”
ยกตัวอย่างเช่น เพราะได้ยินสามีภรรยาข้างห้องทะเลาะกัน ก็เลยอนุมานว่าพวกเขามีปัญหากัน