กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 153 แมวของใคร
หน้าประตูหมู่บ้านจัดสรรมีโรงพยาบาลสัตว์อยู่พอดี ไม่ต้องย้อนกลับไปเอารถ สิงเนี่ยนเซิงสาวเท้าก้าวยาวอยู่ข้างหน้า เจียงปู้หานวิ่งเหยาะ ๆ ตามหลัง
ในเวลาแบบนี้ความได้เปรียบของคนตัวสูงขายาวก็ชัดเจนมาก หนึ่งก้าวใหญ่ของสิงเนี่ยนเซิงเท่ากับก้าวครึ่งของเจียงปู้หาน เธอต้องวิ่งเหยาะ ๆ เท่านั้นถึงจะตามทัน
ยังดีที่ร้านสัตว์เลี้ยงยังไม่ปิด ไฟข้างในยังเปิดสว่างอยู่
เจียงปู้หานวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในร้านก่อน อ้าปากก็ร้องเรียก “เถ้าแก่เนี้ย เถ้าแก่เนี้ย”
เป็นร้านหน้าประตูหมู่บ้านจัดสรร แม้เจียงปู้หานจะไม่ได้เลี้ยงสัตว์เลี้ยง แต่ก็รู้จักกับเถ้าแก่เนี้ย เถ้าแก่เนี้ยเงยหน้ามอง “เสี่ยวเจียงนี่เอง เอ๊ะ นี่ไม่ใช่หัวหน้าสิงหรอกหรือ”