กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 147 โครงกระดูก
“สองบ้านของเราไปมาหาสู่กันบ่อย ผมรู้ว่าเด็กคนนั้นไม่เป็นที่รักในบ้าน สมองเขาไม่ปกติ อายุห้าขวบแล้วแต่ยังนับเลขหนึ่งถึงสิบไม่เป็นเลย มีอยู่ครั้งหนึ่งเฒ่าจวีเมาจนร้องไห้ต่อหน้าผม บอกว่าจะทำอย่างไรกับเด็กคนนี้ดี มีชีวิตอยู่ก็ไม่ต่างจากตาย ไม่อย่างนั้นพอโตขึ้นมาก็คงต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส”
“ต่อมาเด็กหายตัวไป บ้านเขาก็ไม่ได้ตามหาอย่างจริงจังนัก และไม่ได้โทษผมมากมาย ผมเข้าใจดี สาเหตุหลักเพราะพวกเขาไม่ใส่ใจเด็กคนนี้ อาจจะยังแอบรู้สึกโล่งใจอยู่บ้างด้วยซ้ำ ลูกของตัวเอง ต่อให้ไม่อยากได้ก็ยังลงมือไม่ลง แต่พอหายไปเสียแล้ว แม้ช่วงแรกจะตัดใจไม่ได้ แต่ในระยะยาวก็เบาสบายขึ้น”