ตอนที่ 12 พืชผักผลไม้และร้านอาหารชนบท

ตอนที่ 12 พืชผักผลไม้และร้านอาหารชนบท

“เป็นอะไรไปหรือ” เจียงปู้หานเห็นสิงเนี่ยนเซิงถือขวดน้ำไว้ไม่ยอมดื่ม ก็นึกว่าหัวหน้าหน่วยจะปรนนิบัติยากเย็นขนาดนั้น จึงถามอย่างเอาอกเอาใจไปอีกประโยค “หัวหน้าหน่วยอยากดื่มอะไรที่มีรสชาติหน่อยไหม ฉันยังมีชาดำเย็นอยู่อีกนะ”

“มะ ไม่ต้องหรอก” สิงเนี่ยนเซิงเก็บงำความคิดที่จะทำตัวเป็นองค์หญิงน้อยของตนกลับไป แล้วยกน้ำขึ้นดื่มไปสองอึก

หลิวเหิงหัวเราะฮ่า ๆ

“เสี่ยวเจียงทำได้ไม่เลวเลยนี่” หลิวเหิงเอ่ยอย่างไม่กลัวตาย “หัวหน้าหน่วย สมัยนี้เด็กใหม่ที่รู้ความขนาดนี้น่ะหาไม่ได้ง่าย ๆ แล้วนะ”

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นแม่หนูน้อยคนหนึ่งอีก จะดีอะไรขนาดนี้

สิงเนี่ยนเซิงคงจะกินเค็มเกินไปจริง ๆ เมื่อเช้านี้ จึงกระแอมไอขึ้นมาอีกสองเสียง จากนั้นถึงได้เอ่ยว่า “เสี่ยวเจียงเอ๋ย”

“ค่ะ หัวหน้าสิง”