0127

ตอนที่ 127 เบี้ยสังเวยแสงจันทร์ขาวแห่งโรงเรียน 8

พวกเขาสองสามคนส่งเสียงหัวเราะครื้นเครงเดินตรงไปยังสนามบาสเกตบอล พอเดินตัดผ่านถนนในโรงเรียน จู่ ๆ ก็มีคนคนหนึ่งโผล่มาขวางหน้าเอาไว้

“หานอวี้เฉิน ฉัน... ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย ช่วยคุยกับฉันตามลำพังหน่อยได้ไหม”

ฉีนิงยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา เอ่ยประโยคนี้ออกมาด้วยเสียงที่เบามาก

พวกพ้องของเขาต่างมองหน้ากันไปมา วินาทีถัดมาก็พากันส่งเสียงแซวขึ้นมาทันที

“โห ‘คุยตามลำพัง’ ด้วย? มีเรื่องอะไรที่พูดต่อหน้าทุกคนไม่ได้เหรอ”

“นั่นสิ มีอะไรก็พูดตรงนี้เลยสิ”

……

หานอวี้เฉินมองฉีนิงด้วยความไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไรกันแน่

จนกระทั่งฉีนิงเอ่ยถามขึ้นมาอีกรอบว่า “หานอวี้เฉิน ได้ไหม”