0120

ตอนที่ 120 เบี้ยสังเวยแสงจันทร์ขาวในโรงเรียน 1

“อ๊ะ—”

ฉีนิงถูกใครบางคนชนเข้าอย่างจังจนเสียหลักกลิ้งตกลงมาจากบันได

เธอล้มลงอย่างทุลักทุเลบนชานพักบันได แล้วเสียงหัวเราะเยาะแสบแก้วหูก็ดังขึ้นข้างหู

“ฮ่า ๆ หมูโง่เอ๊ย!”

“ขำตายชัก ทำไมถึงมีคนเดินขึ้นบันไดแค่นี้ก็ยังสะดุดล้มได้อีกวะเนี่ย!”

“ลูกพี่เฉิน เหมือนว่านายจะเป็นคนชนเธอจนตกลงไปนะ……”

“ไสหัวไป! ฉันไปชนเธอตอนไหนกัน เห็น ๆ อยู่ว่าเธอโง่จนล้มเอง!”

ทั้งตัวของฉีนิงเจ็บแสบร้อนไปหมด เธอพยายามยันกายเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วก็เห็นคนยืนล้อมอยู่เต็มบันไดด้านบน ตรงกลางคือเด็กหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่ง