บทที่ 50 ความฟอนเฟะของสำนักชิงอวิ๋น

เพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นผู้อาวุโสหรือผู้ดูแล เขาจึงเลือกเรียกอีกฝ่ายว่าผู้อาวุโสไปก่อน เพื่อความปลอดภัยและฟังดูให้เกียรติ

"อืมมม... นุ่มจริง!"

ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก ชายชราสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที พลางสะบัดหัวไปมาอย่างมึนงง

กู้ซวงเฉิงเห็นว่ามุมปากของตาเฒ่าคนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำลาย แถมมือข้างหนึ่งยังทำท่าเกร็งงอเป็นกรงเล็บไก่ คล้ายเพิ่งขยำอะไรบางอย่างมาในฝันหมาดๆ

"เอ่อ..."

เมื่อปะติดปะต่อกับคำว่า 'นุ่มจริง' ได้ ชายหนุ่มย่อมเดาออกว่าตาเฒ่าผู้นี้กำลังฝันหวานถึงสิ่งใด

เขารีบแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้นในทันที

"หืม... เจ้ามาทำอะไรที่นี่!"

ชายชราชุดเทายกแขนเสื้อปาดคราบน้ำลายตรงมุมปาก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม