บทที่ 45 ถังเหลียงสิ้นชีพ, เตาหลอมยาขั้นหนึ่งระดับสูง

"เจ้ารู้หรือไม่? ศิษย์พี่ถังเหลียงตายไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

"อะไรนะ? ตายแล้วรึ! เมื่อวานศิษย์พี่ก่งหรงคงไม่ได้ลงมือหนักหน่วงปานนั้นกระมัง อีกทั้งการสังหารคนในสำนักย่อมเป็นเรื่องใหญ่โตแน่"

"ก่งหรงไม่ได้เป็นคนลงมือฆ่าอยู่แล้ว เมื่อวานนางเพียงแค่ซ้อมเขาจนพิการ สุดท้ายเขาชิงฆ่าตัวตายเองต่างหาก"

"ฆ่าตัวตายงั้นหรือ? ศิษย์พี่ถังเหลียงใกล้จะบรรลุขอบเขตสร้างรากฐานอยู่รอมร่อ ทั้งยังหลอมยาเป็นอีกด้วย… นี่มัน… ยากจะยอมรับได้จริงๆ"

"ใครจะคิดเล่า วันนี้ข้าเห็นศิษย์บางคนช่วยกันลากศพศิษย์พี่ถังเหลียงออกไปทิ้ง ได้ยินว่าเขากลืนยาพิษปลิดชีพตัวเองน่ะ"

เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น กู้ซวงเฉิงที่กำลังมุ่งหน้าไปแถวเรือนปรุงยา พลันชะงักฝีเท้าลงในทันใด

ศิษย์พี่ถังเหลียง... ตายแล้วจริงๆ หรือ

นี่มัน...

ภายในใจของเขาพลันบังเกิดความรู้สึกสับสนปนเป ทั้งโศกเศร้า เสียดาย และหดหู่ใจ